om geen kat door te jagen …

Slapen onder een grote Velux heeft bij heldere hemel en zacht weer zijn ‘morantische’ voordelen.
Maar als de hagel als marbels (knikkers dus) op het dak slaan dan is het al een pak minder. Niet alleen het lawaai maar ook schiesser (de woesie) houdt me wakker. Schies praat of beter ‘prrrrrd’ aan één stuk door: over wat we gaan doen als het dak eraf waait, over zijn eten, over het feit dat hij beter slaapt als hij zijn poot op mijn linker oog mag leggen, hoe hij de hagel minder storend vindt als zijn kopje onder mijn oksel mag duwen en over de zekerheid dat er morgen melk zal staan en of hij daar eventueel al een voorschot kan op krijgen.

Sloggy daarentegen is overal gerust in. Stoort zich aan niets: zolang hij maar op zijn nieuw velleken bubbelkes-plastiek kan liggen. Ik ben alvast blij met de nieuwe luidsprekers, de katten vooral met de verpakking