Stilzitten

Vandaag mediteer ik voor de eerste keer in de grote vrije natuur, kugh .. mijn tuintje dus.
Na 15 minuutjes of zo, kan langer – kan korter (je mag nu eenmaal tijdens het mediteren niet op je uurwerk kijken, tss) hoor ik zeer zachtjes en zeer traag iets op de kleine keitjes bewegen. Ik raap al mijn moed samen en besluit niet te kijken tot het einde van de sessie (je mag nu eenmaal tijdens het mediteren niet rond kijken, tss weeral). Mijn geest gaat op zwier en ik denk dat er een reuze moordzuchtige mier op me afkomt.

Na een half uurtje doe ik mijn ogen open en zie een groene kikker voor me zitten. beetje zo staren in de zon, beetje in de zin van “ lalalala …. ik heb alle tijd, ik heb geen stress, ik hoef niets, ik kan gewoon in de zon blijven zitten, beetje zwemme, beetje vliegjes eten.
Ik keek het beestje lief aan en sla het in 1 mep dood ! Grapje !

… ik wil wel zeer voorzichtig opstaan om de ‘little fellow’ niet te doen schrikken, maar heb blijkbaar niet door dat mijn beide benen slapen, spartel wat wild rond in het gras in combinatie met één of andere pijnlijke kreet, nu gaat da beest er als een gek vandoor. (nu heeft ie ook stress)
Wou em eigenlijk niet doen schrikken, hij was gewoon kei schattig.

Tags: mindfulness