Zuiden

“joe go awee from chiang mai, go sauwthh, hier to cold for joe”

zegt de Thai met de winterjas, de muts en de sjaal. (ik keer ondertussen mijn zak voor de 3e keer ondersteboven op zoek naar den apres soleil, 26C)

Ooit vertrekken de bussen (en alles wat vooruit gaat met of zonder motor). De rest is een verassing: stoppen we? vertrekken we weer? naar waar? waarom stapt iedereen af ?  wanneer komen we aan ? …

Maar ik ben uiteindelijk vertrokken en 6 uur later aangekomen in Sukhotai. 6 uur nonstop zicht op de bergen, de bevolking, het platte land, de dieren en iedere kilometer laat iets achter of neem ik iets mee (vanmorgen een broek achtergelaten).

Mijn nieuwe stek is de Hilton in vergelijking met de vorige (ook 3x zo duur). Ik heb een echte matras en een badkamer (maar niet wat jullie onder badkamer verstaan) en er is zelfs een zwembad(je) maar mijn overburen wonen allemaal onder een ijzeren golfplaat, rechtgehouden met wat touw en enkele stokken.  Ze slapen op de grond tussen de kookkommen, het eten, naast de tientallen straathonden, als ik rechtsta vanachter mijn pc zie ik ze liggen. Bijna niets is hier vertrouwelijk/herkenbaar. Ik kan me tegen deze cultuur verzetten en voor de rest binnenblijven of loslaten.

Ik voel me zoals oploskoffie. Ik verdwijn niet, integendeel, ik kom voor een stuk thuis. Hier heb ik enkel mezelf en de schattige Gecko die me nu zit aan te staren. Alleen reizen versnelt het gevoel alleen maar.

Gisteren ben ik bijna vergeten, er is enkel nu.

…. maar ik heb me in tijden niet meer zo goed gevoeld

Tags: Thailand