Doe het zelf (1)

De houten structuur in de living, om een plafond op te monteren hangt er nu al zeker een jaar. Nu de ochtenden naar herfst ruiken en de warmte naar de verkeerde plaatsen in het huis stijgt, werd het es tijd om een plafond te kiezen.
Na lang twijfelen is er dan toch gekozen voor houten planken, gewaxed met grijze verf.
Dankzij familiale hulp hangen de eerste 4 rijen stevig vast…..de aanzet is er … het ziet er goed uit. De drang om de rest op te hangen raakt in conflict met de pakken deadlines die een verdiep hoger op mijn bureau liggen.

Het is middag en de pauze die er is om gezonde bookes te eten wordt verstoord. Mijn brein hoort lokroepen (…. hang me … spijker me vast…) Gezond verstand die me zegt dat je met minstens 2 personen moet zijn om te jongleren met hout verliest van mijn overmoedig ego.
Ik grabbel een 2m40 lange plank vast en stap (al volledig onder de indruk van mijn .. kuch..professionalistisch evenwicht)… allegriaaaaa .. lalala .. ik stap als een koorddanser de ladder op. Eenmaal boven merk ik dat -behalve de plank- ik eigenlijk niets mee heb om te schroeven. … weer beneden vul ik mijn zakken met schroeven, nagels en duw er nog een boormachine bij…. bij iedere stap op de ladder steekt er wel ergens een vijs door de voering van mijn broek …. geez …ik mis een toolbelt.

Eenmaal veilig maar gepierced boven, zie ik beneden .. je kan het al raden …de plank .. (kort geheugen) …. en ja 2 min later …voor de 3e keer … boven en 300 calorieën armer, duw ik de plank op zijn plaats. Het hout is ruw en niet perfect recht …. de 2 latten schuiven niet in elkaar .. had ik maar een hamer …. (ik staar in het rond) ..eureka !! toch nog es geluk ! Op een armlenge van mij ligt op de houten cadrage ‘een hamer’ (die ik de vorige keer waarschijnlijk kwijt was)
Ik rek me zover ik kan … het is duidelijk dat een ‘armlengte’ weinig te maken heeft met de lengte van mijn armen … ik ga op 1 been balanceren op de bovenste trede van de ladder en haak me met één hand stevig aan de balken vast. De 2 katten onder mij vluchten (zeer wijselijk) naar buiten …. Zonder rekening te houden met mijn hoogtevrees, korte armen en kennis van middelpunt vliegende kracht ga ik volledig in op het moment … ik probeer mijn lijf iets meer in de richting van de hamer te zwieren… al volledig in de overtuiging van mijn trapeze act schiet de ladder van onder mijn voeten weg …. ik grijp nog net met mijn 2e hand een andere balk vast … hmm… het is middag, ik ben alleen thuis, heb niets gegeten en hang aan het plafond …

De katten wisten duidelijk dat er iets in de lucht hing….

Korte armpjes

……. het container park van Gent werkt met een badge ……. en een SLAGBOOM.
Ik komt het baantje opgereden aan 10 per uur, bots op een slagboom met bordje ….

“Hou uw badge “dicht” voor de sensor

… hmmm …… dicht, hoe dicht??? een meter???? 30 cm??? een milimeter????

• ik probeer… (het is dus 1 mm !!!) .
• draai m’n venster open…. arm te kort, ik sta zo dicht dat ik zelfs de deur niet openkrijg
• rek me zo ver uit, spartel als een debiel tot mijn linker okselhaar bijna in de fik staat van het schuren, maar alles blijft dicht
• probeer nog wat te manouvreren…. (wieldoppen sneuvelen tegen de borduur)
• het is zaterdag en er staan al 265 wachtende achter mij, dus achteruit rijden kan niet meer …
• ik klik mijn gordel los, schuif de stoel achteruit, wring me door het raam (resterende okselhaar zit even gekneld), zwaai even in het rond met badge naar “sensor” en aanschuivende massa
• snel weer naar binnen om net op tijd onder de slagboom door te komen

Ik zweet me te pletter en moet nog beginnen uitladen

….. geef mij maar nen lange arm