“Life begins at 40 – but so do fallen arches, rheumatism, faulty eyesight, and the tendency to tell a story to the same person, three or four times.”
Helen Rowland

40

uitgaan, er komen nog momenten …
voor de goede vrede

volgende keer, als ik alleen ga winkelen …
voor de goede vrede

wil jou echt wel zien, maar ….
voor de goede vrede

misschien in mijn volgend leven …
voor de goede vrede

de innerlijke onvrede …
voor de goede vrede

zonder om te vragen, zonder listen, zonder zoeken,

is hij gewoon ‘zelf’ teruggekomen

Kaas, mijn ma lust kaas, zeer graag zelfs, maar enkel ’s middags.
’s Avonds komt het niet goed.

Kaas, koffie, brood, drank, ….
voor sommigen een gepersonaliseerd innameverbod, een lichamelijke nachtklok.

Werk … ik neem na 17u een nieuwe opdracht aan en word stipt om 1 uur ’s nachts wakker
het bed verandert in één grote katoenen denktank.

Planning, redeneringen, acties horen in de projectenmap hoor ik mezelf denken, licht aan/uit …
Nota’s op de nacht-bureau-tafel, naar beneden, op zoek naar leftovers op de digicorder.

Mijn restaurant, Marthaaa, herhalingen, … weer in bed. 4 uur, ik lig bijna in slaap …
Claudio brult dat hij de hete pan saus over mijn kop zal gieten, want hij vindt mijn logo niet mooi….

Wat is jou innameverbod na xx uur ?

Met als leitmotiv de film Brief Encounter zoekt A Funny Thing Happened To Me naar het antwoord op de vraag: wat volgt er op de liefde, wat komt er na geluk? Een verhaal dat dient als tegenwicht voor de hedendaagse obsessie met geluk. (via De werf Brugge)

Zonder voorkennis op de uitnodiging ingegaan. Het moest een ontspannende avond worden, weg van het werk. Ik kies de eerste rij want er zijn stoelen ivp banken, zachte stoelen met een rugleuning, veel plaats om te bewegen en mijn glaasje rode wijn.

Ik heb niet bewogen, geen millimeter, ik kon niet. Gekeken, geluisterd, gestaard. Je kon een speld horen vallen – wat natuurlijk niet gebeurde, want wie brengt er nu in godsnaam een speld mee ??
Een uur lang ruste een druppel vocht in het hoekje van mijn oog, misschien was ik vergeten te knipperen?

Maar vanbinnen schreeuwde alles, alsof al mijn gevoelens herleid werden tot 1 ijzeren balletje, gedropt in een flipperkast, zo enen met verborgen verdiepingen, en waar je kan sparen voor extra ballen, zo een waar je ene bal plots weg is, .. en … euh…
Een monoloog over gradaties van liefde ; onbeschaamd vertrouwen ; is ‘vriendschap’ het einde van iets? ; ontrouw en vreemd gaan ; blijven graag zien zonder enige vorm van logica ; lust ; bedriegen en bedrogen worden ; rade- en rusteloosheid …

En dan gaat het licht aan, het applaus, het drankje en de felicitaties en je mag naar huis gaan.
Is het huis of is het thuis en dan met mezelf of naar mezelf ?

Die avond deed zeer, maar één van de goede soort, een ik-word-wakker-pijn.

.. en ik denk dat hij wel es gelijk zou kunnen hebben.

• heb ik gemerkt dat ziek zijn op zich het gemakkelijkste gedeelte is, de verloren tijd inhalen is een paar andere mouwen.
• heb ik bewondering voor al die Nike-plussers, joggers, ’straete-leurders’, … maar vooral voor mezelf. Na meer dan 20 jaar slecht ademen kan ik sinds gisteren voor de eerste keer 5 minuten in één stuk lopen, jaja 5 min. Ik ben terecht fier (en Evy ook)
• merk ik dat het groene slijm die uit mijn moto drupt niet buitenaards is maar koelvloeistof.
• heb ik boeiende nieuwe werk-contacten gelegd.
• wordt de tuin (beestjes inclusief) wakker
• blijft Ani Difranco’s quote meer dan ooit actueel: “Smile pretty and watch your back”.
• sta ik 33 dagen verder

Vastgeroeste gewoontes opgeven maken soms ruimte voor ontdekkingen (en nagelvijlen).