50…  zijn de jaren die ze voor elkaar gekozen hebben, dag in dag uit

70 … zijn kaartjes die ze uitblazen

We hebben het gevierd. Een week lang, in elkaars gezelschap, dat van de zon en de rust.

En of het mee viel ?
Moedre? Vaadre ?

Woa gomme nostejaare naatoe ?

van de ene verbazing in de andere
eender waar, altijd anders
één van mijn favorieten :
… de lokale markt

heb ik de auto gevuld : tentje, eten, bbq, fototoestel, boeken, …

getankt in Luxemburg ;

een cafe con leche gedronken in Barcelona met Carmen ;

de lange bergwandeling van Monterosso naar Corniglia achter de rug en

mijn skibotten wa losser gemaakt,

de moto geparkeerd om even langs de weg mijn benen te streken en

mijn tentje opgeslagen in Saint-Rémy-de-Provence

nu een wijntje mè wa knabbels

…

En dit allemaal
door gewoon even
in de zon
naar buiten te staren

19 uur onderweg, 19 uur  non-stop duisternis.
Het voelt alsof ik naast een oplosgeslagen airco sta.

Voor het vliegen was er nog licht.

Gaat nog wat in de straten verdwalen …

Mijn binnenlandse vlucht is besteld, overmorgen vlieg ik naar Bangkok om zo door te trekken naar Kanchanaburi. Maar dat was enkel een praktisch daad, want denken aan [over]morgen doe ik niet.

“joe go awee from chiang mai, go sauwthh, hier to cold for joe”

zegt de Thai met de winterjas, de muts en de sjaal. (ik keer ondertussen mijn zak voor de 3e keer ondersteboven op zoek naar den apres soleil, 26C)

Ooit vertrekken de bussen (en alles wat vooruit gaat met of zonder motor). De rest is een verassing: stoppen we? vertrekken we weer? naar waar? waarom stapt iedereen af ?  wanneer komen we aan ? …

Maar ik ben uiteindelijk vertrokken en 6 uur later aangekomen in Sukhotai. 6 uur nonstop zicht op de bergen, de bevolking, het platte land, de dieren en iedere kilometer laat iets achter of neem ik iets mee (vanmorgen een broek achtergelaten).

Mijn nieuwe stek is de Hilton in vergelijking met de vorige (ook 3x zo duur). Ik heb een echte matras en een badkamer (maar niet wat jullie onder badkamer verstaan) en er is zelfs een zwembad(je) maar mijn overburen wonen allemaal onder een ijzeren golfplaat, rechtgehouden met wat touw en enkele stokken.  Ze slapen op de grond tussen de kookkommen, het eten, naast de tientallen straathonden, als ik rechtsta vanachter mijn pc zie ik ze liggen. Bijna niets is hier vertrouwelijk/herkenbaar. Ik kan me tegen deze cultuur verzetten en voor de rest binnenblijven of loslaten.

Ik voel me zoals oploskoffie. Ik verdwijn niet, integendeel, ik kom voor een stuk thuis. Hier heb ik enkel mezelf en de schattige Gecko die me nu zit aan te staren. Alleen reizen versnelt het gevoel alleen maar.

Gisteren ben ik bijna vergeten, er is enkel nu.

…. maar ik heb me in tijden niet meer zo goed gevoeld

Nog altijd geen zinsbouw, laat staan een nederlandstalige spellingchecker
maar ik verleg mijn grenzen, niet iedere dag maar iedere minuut.

Ik ben ergens 4 dagen geleden hier aangekomen met de nachttrein en heb ondertussen :

• een slaapplaats gevonden bij een frans-thais koppel, slaap in een soort boomhut met zicht op ruby en fluffy de 2 huiskonijnen en word iedere ochtend gewekt door een haan (het woord cocovin kent ie niet)
• mezelf verloren en dan nog es in de drukte van de stad
• een jungle trekking van 2 dagen gedaan (iedere grens van mezelf en mijn spieren en longen verlegd)
• mezelf in de bergen teruggevonden
• gehuild bij het zien van zoveel moois
• een nacht geslapen bij een bergvolk (fotos volgen zeker)
• op een olifant gereden, het ging allemaal goed vooruit, tot mijn bananen op waren (zingen hielp, vloeken in het west-vlaams ook)
• river rafting gedaan (daar ging nog een grens)
• thaise masage gekregen door blinde vrouwen (blijkbaar zeer bekend hier)
• net de volledige zondagsmarkt afgelopen
• een uitgebreide voetmassage gekregen

nu nog een tuktuk tegenhouden en vlug onder mijn moskitonet

morgen gaan zwemmen onder de watervallen Mae Sa