zonder om te vragen, zonder listen, zonder zoeken,

is hij gewoon ‘zelf’ teruggekomen

Met als leitmotiv de film Brief Encounter zoekt A Funny Thing Happened To Me naar het antwoord op de vraag: wat volgt er op de liefde, wat komt er na geluk? Een verhaal dat dient als tegenwicht voor de hedendaagse obsessie met geluk. (via De werf Brugge)

Zonder voorkennis op de uitnodiging ingegaan. Het moest een ontspannende avond worden, weg van het werk. Ik kies de eerste rij want er zijn stoelen ivp banken, zachte stoelen met een rugleuning, veel plaats om te bewegen en mijn glaasje rode wijn.

Ik heb niet bewogen, geen millimeter, ik kon niet. Gekeken, geluisterd, gestaard. Je kon een speld horen vallen – wat natuurlijk niet gebeurde, want wie brengt er nu in godsnaam een speld mee ??
Een uur lang ruste een druppel vocht in het hoekje van mijn oog, misschien was ik vergeten te knipperen?

Maar vanbinnen schreeuwde alles, alsof al mijn gevoelens herleid werden tot 1 ijzeren balletje, gedropt in een flipperkast, zo enen met verborgen verdiepingen, en waar je kan sparen voor extra ballen, zo een waar je ene bal plots weg is, .. en … euh…
Een monoloog over gradaties van liefde ; onbeschaamd vertrouwen ; is ‘vriendschap’ het einde van iets? ; ontrouw en vreemd gaan ; blijven graag zien zonder enige vorm van logica ; lust ; bedriegen en bedrogen worden ; rade- en rusteloosheid …

En dan gaat het licht aan, het applaus, het drankje en de felicitaties en je mag naar huis gaan.
Is het huis of is het thuis en dan met mezelf of naar mezelf ?

Die avond deed zeer, maar één van de goede soort, een ik-word-wakker-pijn.

“joe go awee from chiang mai, go sauwthh, hier to cold for joe”

zegt de Thai met de winterjas, de muts en de sjaal. (ik keer ondertussen mijn zak voor de 3e keer ondersteboven op zoek naar den apres soleil, 26C)

Ooit vertrekken de bussen (en alles wat vooruit gaat met of zonder motor). De rest is een verassing: stoppen we? vertrekken we weer? naar waar? waarom stapt iedereen af ?  wanneer komen we aan ? …

Maar ik ben uiteindelijk vertrokken en 6 uur later aangekomen in Sukhotai. 6 uur nonstop zicht op de bergen, de bevolking, het platte land, de dieren en iedere kilometer laat iets achter of neem ik iets mee (vanmorgen een broek achtergelaten).

Mijn nieuwe stek is de Hilton in vergelijking met de vorige (ook 3x zo duur). Ik heb een echte matras en een badkamer (maar niet wat jullie onder badkamer verstaan) en er is zelfs een zwembad(je) maar mijn overburen wonen allemaal onder een ijzeren golfplaat, rechtgehouden met wat touw en enkele stokken.  Ze slapen op de grond tussen de kookkommen, het eten, naast de tientallen straathonden, als ik rechtsta vanachter mijn pc zie ik ze liggen. Bijna niets is hier vertrouwelijk/herkenbaar. Ik kan me tegen deze cultuur verzetten en voor de rest binnenblijven of loslaten.

Ik voel me zoals oploskoffie. Ik verdwijn niet, integendeel, ik kom voor een stuk thuis. Hier heb ik enkel mezelf en de schattige Gecko die me nu zit aan te staren. Alleen reizen versnelt het gevoel alleen maar.

Gisteren ben ik bijna vergeten, er is enkel nu.

…. maar ik heb me in tijden niet meer zo goed gevoeld

• niet stressen
• mijn werk doseren
• mijn klanten heropvoeden
• opruimen
• mijn schoenveters beter dichtknobbelen *auw*
• naar roisin murphy gaan !!!!

Vandaag veedeo niet benaderen mits het dragen van beschermende kledij ….
Of een fles drank .. da kan ook*

* in geval van vandaag …. maak er 2 flessen van .