Ik begin goed …… grijp em in de hoek vast …. struikel …. mijn arm is net tekort … moet lossen…. terug in de aanval …. wurggreep, die had ik niet zien komen … wring me los en hap naar lucht … linker been zit vast … ik stamp …. zweet druipt van me … ik zie mijn hand niet meer !! … waar is mijn hand ?? … niet opgeven …. je kan het … denk veedeo , denk! … chargeer opnieuw … verras em uit uit andere hoek  ….en baaaam !!!!  YES !!!!

Een verbeterde scherpe tijd van 12min6sec !!!!! Mijn donsdeken zit in de hoes !
mmm, verse lakentjes

“… someday you might find you’re starving
and eating all of the words you said”

Ani Difranco

Deze keer niet!
“Echt niet ? … *denkt na* …. nope … echt niet ….”
“Ook niet, als ik weet wat er de komende maanden op me afkomt ?”
Grafische ontwerpen voor : minstens 2 catalogi, communicatie voor een paardenshow, Proms in 2 landen (van folders, tickets, boeken tot parkeerbonnen), nieuwe verpakkingen voor speakers, Clouseau in het sportpaleis, misschien nieuwe klant met pak werk, … en alles wat ik doelbewust vergeten ben ….

“Reuk je nu de geur van angst, stress ? euhhh , …. nee, nu toch niet.”
Op zich maakt het niet uit waarom het nu zo is. Of het nu ligt aan: net dat ene boek die ik las, de boodschap die ik gekregen heb, de eigen gebouwde muurtjes waar ik meer dan eens dit jaar aan 100/u tegen knalde/afgebroken heb, of omdat ik er gewoon deze week ergens mee opgestaan ben … who can tell ?
Sommigen denken nu : “oh my God, veedeo heeft ‘de kracht van het Nu’ gelezen”, euhh, nog niet, maar staat wel op mijn lijstje, maar eerst ‘Norwegian Wood’.

(amai , dit is ongetwijfeld mijn langste post, ever :-))

Ik heb nu niets concreet/tastbaar om te stressen en ik heb blijkbaar hier en daar iets geleerd, …

Bv.: Eén van de catalogen waar ik aan werk moest in januari in de winkelrekken liggen.
hmm… Met een beetje geluk wordt ie volgende week gedrukt. Kon ik er iets aan doen ? Nee! Heb ik gestrest ? Man man, je hebt er geen idee van, … En zo gebeuren er van die dingen iedere dag.

Ik ga nu niemand waarschuwen hoe druk ik het de komende maanden zal hebben, hoeveel stress ik zal hebben, en hoe hard ik alles van me af zal bijten, wie ik ga vermoorden en bij wie ik steun zou gaan zoeken, want eigenlijk ik weet het niet.

… wie weet val ik binnen 10 minuten dood van een acute stress aanval, maar nu niet

PostSecret is een doorlopend gemeenschappelijk kunstproject in Verenigde Staten waarbij mensen anoniem briefkaarten sturen met daarop een geheim.
Ik kan er uren naar kijken, in bladeren, me laten inspireren, erin herkennen en door laten ontroeren.

De boeken bestaan al een tijdje, ik had ze vorig jaar in New York voor de eerste keer gezien maar niet gekocht (misschien maar goed ook, want ik mocht toen al niet met mijn lading boeken het vliegtuig op, resultaat: boete van 45 euro lol)
Boeken blijven nog altijd mooier en tastbaarder, maar duur, gelukkig staat alles free as a bird online via PostSecret

“tleven is gelik ne kom soepe moakn
oe mèr verschilnde dingn da je derin kapt
oe slechter dat twort”

~ Byron Katie ~